Friday, March 22, 2013
opinions
Sometimes I feel lack opinions on general issues. While I see on twitter and facebook friends post opinions, some very strong, I would still hesitate to jump in and offer mine. And that makes me feel like I only have half a brain or am totally oblivious.
I do have opinions, but these are infrequent. Most would be just gut-level reactions to issues I cursorily read. Looking back, I grew up with an eldest sister I both looked up to and resented. She is intelligent and hard-working academically. She is also so opinionated on many issues. And I would often feel that her opinions have not been very well thought out. Or based not much on fact. So I cringe at times when she would get into arguments where others would pounce on her.
I then felt that I would only make opinions when I have thoroughly studied the matter, and have heard all sides. I would have a gut reaction to an issue but if I didn't have the time to do my research, it would remain just a reaction that I will choose not to share.
And since I hardly have any free time to dig deeper into issues, I end up not having opinions at all in many issues. Which is also why I enjoy just reading, and listening, to people voice their opinions. Though I have to say that there a lot out there who "shoot from the hip", in my opinion (?) hehe.
On the other hand, sometimes I feel that my brain has such little capacity to do processing and analysis that I would rather just use it for work, and for issues that have an immediate, urgent impact on me. Sometimes I just don't want to think anymore.
So pardon me if I do not seem engaged, or I seem apathetic or just plain blank. It's only because I don't want to be caught saying something stupid.
- Posted using BlogPress from my iPad
Wednesday, March 13, 2013
Management challenge
I saw a glimpse of my previous driver. I have heard he had fallen in bad times. But it looks like he finally has a job again.
He was an excellent driver. He maintained the right speed to keep my heart from racing. He was cool-headed and wouldn't let the other bad drivers get on his nerves. He knew Manila very well and could find routes to avoid traffic.
But he had moods. He could be quite talkative, and I would find that annoying. I'd like to chitchat at my convenience. And at other times, he would show up with a long face, just quiet. I wouldn't mind that ordinarily. But sometimes I would think he was harboring some grudge towards me.
Then a few times, he just wouldn't report for work. I understand emergency leaves. But to fail to inform through text just gets to me. So I have reminded him. I have conducted dialogues with him. I did a version of "carrot and stick". Yet it happened a few times more. The final straw came when he failed to report for days without any notice. I decided to change drivers then. I cannot have an unreliable driver.
He came back a week after, apologetic. I told him he had a few days left, if only to close the month properly. On the last day, he appealed for another chance. But I couldn't give it. He had been reminded and reprimanded many times before.
I find managing workers with lower educational attainment levels very challenging. The rules and guidelines of corporate HR just don't apply. How to instill in them better working habits remains a huge mystery to me. Rewards and penalty mechanisms cannot sustain change.
I salute those entrepreneurs and managers who work with them effectively. And I see that all over, particularly in retail. And that is the main reason I shy away from going into entreprise yet again. I don't have the skillset.
My first impulse was to write "workers from lower SE classes" to describe them. But I realized that "lower educational attainment levels" is really the appropriate term.
That is how critical education is. How far has this government gone in providing for this basic right?
- Posted using BlogPress from my iPad
He was an excellent driver. He maintained the right speed to keep my heart from racing. He was cool-headed and wouldn't let the other bad drivers get on his nerves. He knew Manila very well and could find routes to avoid traffic.
But he had moods. He could be quite talkative, and I would find that annoying. I'd like to chitchat at my convenience. And at other times, he would show up with a long face, just quiet. I wouldn't mind that ordinarily. But sometimes I would think he was harboring some grudge towards me.
Then a few times, he just wouldn't report for work. I understand emergency leaves. But to fail to inform through text just gets to me. So I have reminded him. I have conducted dialogues with him. I did a version of "carrot and stick". Yet it happened a few times more. The final straw came when he failed to report for days without any notice. I decided to change drivers then. I cannot have an unreliable driver.
He came back a week after, apologetic. I told him he had a few days left, if only to close the month properly. On the last day, he appealed for another chance. But I couldn't give it. He had been reminded and reprimanded many times before.
I find managing workers with lower educational attainment levels very challenging. The rules and guidelines of corporate HR just don't apply. How to instill in them better working habits remains a huge mystery to me. Rewards and penalty mechanisms cannot sustain change.
I salute those entrepreneurs and managers who work with them effectively. And I see that all over, particularly in retail. And that is the main reason I shy away from going into entreprise yet again. I don't have the skillset.
My first impulse was to write "workers from lower SE classes" to describe them. But I realized that "lower educational attainment levels" is really the appropriate term.
That is how critical education is. How far has this government gone in providing for this basic right?
- Posted using BlogPress from my iPad
Sunday, March 10, 2013
Lucas Chronicles: Roommate 7
Nang gumising si Lucas, na-alimpungatan siya. Nagtaka siya kung nasaan siya. Nang tumingin lang siya sa paligid na naalala niyang nasa kama pala siya ni Joey. Ngunit wala na si Joey sa tabi niya. Hubo’t-hubad siya na tumayo sa kama. Mainit na dahil sa taas ng araw. At bigla siyang napatingin sa cellphone niya. Buti naman at walang importanteng mensahe.
Hinanap niya ang brief niya. Sinuot at binukas ang pinto. Pinakiramdaman niya kung nasaan si Joey. Mukhang nasa kusina na. Dali-dali niyang kinuha ang tuwalya at mga gamit panligo at dumiretso sa CR.
Hinugasan niya ang amoy ng beer at yosi sa kanyang katawan. Pati na rin ang naghalong napanis na laway. Kinukuskos niya ng mabuti. Nagmamadali siyang nagbanlaw at nagpatuyo.
Pagpasok niya sa kwarto ay nagulat siyang nandun na rin si Joey. May pagkain na sa desk. Binaling niya ang tingin sa mga gamit.
"Hey. Good morning." bati ni Joey sa kanya.
"Ah hey." ang kanyang matamlay na sagot at dumiretso sa kanyang cabinet.
Nagpaumanhin siyang hindi siya makakasalo sa almusal. At nagmadali na siyang nagbihis at lumayas sa kwarto, sa bahay.
Hindi niya alam kung saan siya papunta. Kailangan lang niyang makalabas muna. Tumawag siya ng taxi.
Alas diyes y media na rin. Bukas na ang mga mall. “Kuya, sa Shangrila Mall sa Mandaluyong.” ang pakiusap niya sa driver.
Hindi pa rin niya lubos maisip ang nangyari sa kanila ng kanyang roommate. Naalala niya ang lahat kahit matindi ang tama ng beer. Hindi niya maaaring ipagkaila. Ngunit pinagsisihan niya ang lahat.
Nun pa lang, kaibigan ang turing niya kay Joey. Hindi siya na-attract sa kanya kahit maraming usapan tungkol sa mala Totoy Mola niyang ari. Yun siguro. Curious rin siya kaya nauwi dun ang inuman nila kagabi. Mabait si Joey. Hindi niya kayang saktan. Ngunit natatakot siyang baka umasa si Joey dahil sa nangyari sa kanila.
Binalikan niya ang pagkakakilala niya kay Joey. Isang tahimik na mala-nerd ang dating. Minsan hindi niya maisip na bading. Kasi walang bahid ng kabadingan, kahit nakikipagbiruan na sa barkada niyang malalanding bading tulad ni Mama Rene. Natuwa siya nung alukin siya ni Joey na matutuluyan matapos ang relasyon niya kay Carlito. Alam niyang madaling pakisamahan si Joey. At hindi mausisa. Hindi matanong. Kaya perfect sana ang kanilang pagiging roommate.
Sa maikling panahon nilang magkasama, di niya naisip na may pagtingin sa kanya si Joey. Hindi naman kasi palakibo. Kaya nagulat rin siya nung biglang hinalikan siya. Mukhang may gusto sa kanya. At eto naman siya, nakiliti sa isang tagapaghanga, at pinatulan agad. Dahil sa tama ng beer. At nakumpirma nung nakita niya ang almusal. Bakit kailangan umabot dun?
Gago! ang sabi niya sa sarili. Sinisira niya ang pagsasama nila. Dahil sa kanyang kalibugan at nakiliting ‘ego’. Ang awkward. Paano na ang magiging samahan nila.
Nakarating siya sa Starbucks sa Shangrila Plaza. Dun na siya nag almusal. At tinignan na naman niya ang classified ads. Binaling na muna niya ang kanyang isipan sa paghahanap ng trabaho. Yun ang importante. Mapipilitan siyang lumayas sa kanilang lugar kung hindi pa siya makahanap ngayong buwan.
Nakatunganga si Joey sa harap ng computer. Siya na rin ang kumain sa kanyang handa. Siya kasi yung tipong ayaw niyang may nasasayang na pagkain. Nagtaka siya sa biglang pagbago ng ihip ng hangin. Anong nangyari? Isang pagkakamali lang ba yung kagabi? Ngunit naramdaman niya ang tamis ng halik, ang tindi ng yakap, at ang libog. Panandalian lamang ba?
Pinilit niyang isipin ang maganda. Baka nga naman may job interview pa si Lucas. Kahit hindi niya nabanggit kagabi. Pero hindi makakailang masama ang loob niya.
Nagtext siya kay Gani, yung kaibigan niyang nagpa-party kung saan niya nakilala si Lucas.
“Bro pwd k cofi?”
“Ei. wen?”
“now n. nid a fren”
“hmm. w8 lng. lunch n lng.”
“k. s gale kta-kta.”
“k”
Yan naman ang gusto niya kay Gani. Mabilis sumagot. Madaling yayain. Naghanda na siya at nagbihis.
Sa food court na sila nagkita ni Gani.
“Ano? Kamusta ka na? Parang emergency ha”
Napangiti ng bahagya si Joey. “Eto, emo-emohan.”
“Ha? Tungkol kanino, kay roomie?”
“Yeah. May nangyari.”
“Ha??? Ano??”
“Well, parang may nangyari na hindi natapos.”
“Ano yun? Coitus interruptus?” sabay tawa ng malakas si Gani.
“Gago. Nag-inuman kami kagabi. “
“Siyet!!! Eto na nga. Basta may alak!”
“Eh yun na nga. Kawawa rin kasi siya. Ang gulo ng buhay. Kaya sinamahan kong mag-inuman.”
“Bro, sinamahan mo siyang mag-inuman kasi may balak ka! Ang taong may alak, may balak! HAHAHA”
Natawa na rin si Joey. “Nakikiramay lang ako. Anyway, marami na kaming na-inom.”
“And???” Nanlalaki na ang mga mata ni Gani.
“Ayun, sa taxi pa lang, nagkikilitian na kami.”
“High school?? Hahaha”
“Pagdating sa bahay, sa kwarto...”
“OMG! Yun na nga???”
“Yeah, laplapan muna. Alam kong lasing na lasing na siya. Ako rin. Pero parang hindi naman siya nawawala sa sarili.”
“Dude, kahit gaano ka kalasing, alam mo ang ginagawa mo.”
“Oo nga. Kaso naudlot.”
“Ha? Paano? May dumating?”
Binulong na niya sa kahihiyan. “Wala kasing rubber.”
“PAK na PAK! WAHAHAHA! First date, bottom agad??” ang lakas ng tawa ni Gani.
“Shhhh! Ang ingay mo!!!”
“Oh eh ano ngayon kung walang rubber? De bayo-bayo na lang”
“Inaantok na kami pareho. Nakatulog.”
“Yuck!! WAHAHA. Ano ba yan, Joey!! Pang sitcom lang!”
“Kainis ‘to. Tawa pa ng tawa.”
“So kaya emo ka ngayon, kasi bitin ka?
“Hindi yun, ano ba? Kasi nung umaga...”
“What? Dinedma ka niya??!!”
“Parang ganun. Nagluto pa naman ako ng almusal.”
“What?? You cooked breakfast? Ano kayo, mag-asawa?”
“Eh bakit naman? Anong masama dun?”
“You’re so stupid, Bro! You probably scared the hell out of the guy.”
“Bakit? I’m just happy.”
“Bro, dapat cool ka lang. Gigil ka naman agad. Di na nga na-consummate. May pa-breakfast ka pa! Wait, anong reaction niya?”
“Parang biglang naging dedma. Nagmadaling umalis. Tang-ina.”
“Bro, kasalanan mo rin yan. Tinakot mo. Dapat, go with the flow ka lang. Si Lucas yan.”
“Eh ano kung si Lucas?”
“I mean, player yan. Kagagaling lang sa magulong relasyon. Wag mong paandaran ng ganyan.”
“So I shouldn’t feel bad?”
“Well, you should blame yourself. And sana, maayos mo pa.”
“I really like him, Bro.”
“Dude, I’ll be honest with you. Nakwento na rin naman sa atin nila Rene ang history niya di ba? Player. Predator yan.”
“Predator?”
“Sanay yan na siya ang nanliligaw. Mahilig sa mga may itsura. Kita mo naman si Carl, yung ex niya.”
“Ok, ok. I know my limitations.”
“Bro, I don’t want you to hope sa wala. That was a one-night thing. Bitin lang nga.”
“Move on na ako?”
“Hey, a crush is a crush. Rarely naman na nagkakatapat yan. Movies lang yan. Besides, mahirap sa inyo. Room mate mo siya. Pwedeng maging..
“...it’s complicated, ganun?”
“Siguro, ang maipapayo ko lang sa iyo is to play it cool. When you get back, as if nothing happened. Dedma lang.”
Napabuntong-hininga si Joey. “Ang hirap kasi parang natikman mo na yung icing ng cake, kaso hindi mo naman makain lahat.”
“Hahaha. Poetic, Bro. Pero ganun talaga. I bet you’ll have better chances if you act like nothing happened.”
“K, Bro. Thanks.”
- Posted using BlogPress from my iPad
Hinanap niya ang brief niya. Sinuot at binukas ang pinto. Pinakiramdaman niya kung nasaan si Joey. Mukhang nasa kusina na. Dali-dali niyang kinuha ang tuwalya at mga gamit panligo at dumiretso sa CR.
Hinugasan niya ang amoy ng beer at yosi sa kanyang katawan. Pati na rin ang naghalong napanis na laway. Kinukuskos niya ng mabuti. Nagmamadali siyang nagbanlaw at nagpatuyo.
Pagpasok niya sa kwarto ay nagulat siyang nandun na rin si Joey. May pagkain na sa desk. Binaling niya ang tingin sa mga gamit.
"Hey. Good morning." bati ni Joey sa kanya.
"Ah hey." ang kanyang matamlay na sagot at dumiretso sa kanyang cabinet.
Nagpaumanhin siyang hindi siya makakasalo sa almusal. At nagmadali na siyang nagbihis at lumayas sa kwarto, sa bahay.
Hindi niya alam kung saan siya papunta. Kailangan lang niyang makalabas muna. Tumawag siya ng taxi.
Alas diyes y media na rin. Bukas na ang mga mall. “Kuya, sa Shangrila Mall sa Mandaluyong.” ang pakiusap niya sa driver.
Hindi pa rin niya lubos maisip ang nangyari sa kanila ng kanyang roommate. Naalala niya ang lahat kahit matindi ang tama ng beer. Hindi niya maaaring ipagkaila. Ngunit pinagsisihan niya ang lahat.
Nun pa lang, kaibigan ang turing niya kay Joey. Hindi siya na-attract sa kanya kahit maraming usapan tungkol sa mala Totoy Mola niyang ari. Yun siguro. Curious rin siya kaya nauwi dun ang inuman nila kagabi. Mabait si Joey. Hindi niya kayang saktan. Ngunit natatakot siyang baka umasa si Joey dahil sa nangyari sa kanila.
Binalikan niya ang pagkakakilala niya kay Joey. Isang tahimik na mala-nerd ang dating. Minsan hindi niya maisip na bading. Kasi walang bahid ng kabadingan, kahit nakikipagbiruan na sa barkada niyang malalanding bading tulad ni Mama Rene. Natuwa siya nung alukin siya ni Joey na matutuluyan matapos ang relasyon niya kay Carlito. Alam niyang madaling pakisamahan si Joey. At hindi mausisa. Hindi matanong. Kaya perfect sana ang kanilang pagiging roommate.
Sa maikling panahon nilang magkasama, di niya naisip na may pagtingin sa kanya si Joey. Hindi naman kasi palakibo. Kaya nagulat rin siya nung biglang hinalikan siya. Mukhang may gusto sa kanya. At eto naman siya, nakiliti sa isang tagapaghanga, at pinatulan agad. Dahil sa tama ng beer. At nakumpirma nung nakita niya ang almusal. Bakit kailangan umabot dun?
Gago! ang sabi niya sa sarili. Sinisira niya ang pagsasama nila. Dahil sa kanyang kalibugan at nakiliting ‘ego’. Ang awkward. Paano na ang magiging samahan nila.
Nakarating siya sa Starbucks sa Shangrila Plaza. Dun na siya nag almusal. At tinignan na naman niya ang classified ads. Binaling na muna niya ang kanyang isipan sa paghahanap ng trabaho. Yun ang importante. Mapipilitan siyang lumayas sa kanilang lugar kung hindi pa siya makahanap ngayong buwan.
Nakatunganga si Joey sa harap ng computer. Siya na rin ang kumain sa kanyang handa. Siya kasi yung tipong ayaw niyang may nasasayang na pagkain. Nagtaka siya sa biglang pagbago ng ihip ng hangin. Anong nangyari? Isang pagkakamali lang ba yung kagabi? Ngunit naramdaman niya ang tamis ng halik, ang tindi ng yakap, at ang libog. Panandalian lamang ba?
Pinilit niyang isipin ang maganda. Baka nga naman may job interview pa si Lucas. Kahit hindi niya nabanggit kagabi. Pero hindi makakailang masama ang loob niya.
Nagtext siya kay Gani, yung kaibigan niyang nagpa-party kung saan niya nakilala si Lucas.
“Bro pwd k cofi?”
“Ei. wen?”
“now n. nid a fren”
“hmm. w8 lng. lunch n lng.”
“k. s gale kta-kta.”
“k”
Yan naman ang gusto niya kay Gani. Mabilis sumagot. Madaling yayain. Naghanda na siya at nagbihis.
Sa food court na sila nagkita ni Gani.
“Ano? Kamusta ka na? Parang emergency ha”
Napangiti ng bahagya si Joey. “Eto, emo-emohan.”
“Ha? Tungkol kanino, kay roomie?”
“Yeah. May nangyari.”
“Ha??? Ano??”
“Well, parang may nangyari na hindi natapos.”
“Ano yun? Coitus interruptus?” sabay tawa ng malakas si Gani.
“Gago. Nag-inuman kami kagabi. “
“Siyet!!! Eto na nga. Basta may alak!”
“Eh yun na nga. Kawawa rin kasi siya. Ang gulo ng buhay. Kaya sinamahan kong mag-inuman.”
“Bro, sinamahan mo siyang mag-inuman kasi may balak ka! Ang taong may alak, may balak! HAHAHA”
Natawa na rin si Joey. “Nakikiramay lang ako. Anyway, marami na kaming na-inom.”
“And???” Nanlalaki na ang mga mata ni Gani.
“Ayun, sa taxi pa lang, nagkikilitian na kami.”
“High school?? Hahaha”
“Pagdating sa bahay, sa kwarto...”
“OMG! Yun na nga???”
“Yeah, laplapan muna. Alam kong lasing na lasing na siya. Ako rin. Pero parang hindi naman siya nawawala sa sarili.”
“Dude, kahit gaano ka kalasing, alam mo ang ginagawa mo.”
“Oo nga. Kaso naudlot.”
“Ha? Paano? May dumating?”
Binulong na niya sa kahihiyan. “Wala kasing rubber.”
“PAK na PAK! WAHAHAHA! First date, bottom agad??” ang lakas ng tawa ni Gani.
“Shhhh! Ang ingay mo!!!”
“Oh eh ano ngayon kung walang rubber? De bayo-bayo na lang”
“Inaantok na kami pareho. Nakatulog.”
“Yuck!! WAHAHA. Ano ba yan, Joey!! Pang sitcom lang!”
“Kainis ‘to. Tawa pa ng tawa.”
“So kaya emo ka ngayon, kasi bitin ka?
“Hindi yun, ano ba? Kasi nung umaga...”
“What? Dinedma ka niya??!!”
“Parang ganun. Nagluto pa naman ako ng almusal.”
“What?? You cooked breakfast? Ano kayo, mag-asawa?”
“Eh bakit naman? Anong masama dun?”
“You’re so stupid, Bro! You probably scared the hell out of the guy.”
“Bakit? I’m just happy.”
“Bro, dapat cool ka lang. Gigil ka naman agad. Di na nga na-consummate. May pa-breakfast ka pa! Wait, anong reaction niya?”
“Parang biglang naging dedma. Nagmadaling umalis. Tang-ina.”
“Bro, kasalanan mo rin yan. Tinakot mo. Dapat, go with the flow ka lang. Si Lucas yan.”
“Eh ano kung si Lucas?”
“I mean, player yan. Kagagaling lang sa magulong relasyon. Wag mong paandaran ng ganyan.”
“So I shouldn’t feel bad?”
“Well, you should blame yourself. And sana, maayos mo pa.”
“I really like him, Bro.”
“Dude, I’ll be honest with you. Nakwento na rin naman sa atin nila Rene ang history niya di ba? Player. Predator yan.”
“Predator?”
“Sanay yan na siya ang nanliligaw. Mahilig sa mga may itsura. Kita mo naman si Carl, yung ex niya.”
“Ok, ok. I know my limitations.”
“Bro, I don’t want you to hope sa wala. That was a one-night thing. Bitin lang nga.”
“Move on na ako?”
“Hey, a crush is a crush. Rarely naman na nagkakatapat yan. Movies lang yan. Besides, mahirap sa inyo. Room mate mo siya. Pwedeng maging..
“...it’s complicated, ganun?”
“Siguro, ang maipapayo ko lang sa iyo is to play it cool. When you get back, as if nothing happened. Dedma lang.”
Napabuntong-hininga si Joey. “Ang hirap kasi parang natikman mo na yung icing ng cake, kaso hindi mo naman makain lahat.”
“Hahaha. Poetic, Bro. Pero ganun talaga. I bet you’ll have better chances if you act like nothing happened.”
“K, Bro. Thanks.”
- Posted using BlogPress from my iPad
Sunday, March 3, 2013
Ang Bagong Fabcast ng Bagong Taon
Here we are again. It's just another year. And it's just another fabulous podcast. Well, maybe the fabulous is a bit of a stretch. LOL
But all in the spirit of tradition and fun, we ask ourselves: what is there to look forward to in 2013? We have a couple of new additions to the peanut gallery.
So give a listen to our New Year FabCast!
Part I
Music credits:
"Glad You Came" by The Wanted
"Good Old Days" by Pink
"We Take Care Of Our Own" by Bruce Springsteen
Part II
Music credits:
“Don’t You Worry Child” by Swedish House Mafia feat. John Martin
“Love Is Strange” by Everything But The Girl
“Gimme Hope Joanna” by Eddy Grant
“Why Do Fools Fall In Love” by Diana Ross and the Supremes
But all in the spirit of tradition and fun, we ask ourselves: what is there to look forward to in 2013? We have a couple of new additions to the peanut gallery.
So give a listen to our New Year FabCast!
Part I
Music credits:
"Glad You Came" by The Wanted
"Good Old Days" by Pink
"We Take Care Of Our Own" by Bruce Springsteen
Part II
Music credits:
“Don’t You Worry Child” by Swedish House Mafia feat. John Martin
“Love Is Strange” by Everything But The Girl
“Gimme Hope Joanna” by Eddy Grant
“Why Do Fools Fall In Love” by Diana Ross and the Supremes
Friday, March 1, 2013
Lucas Chronicles: Roommate 6
Siksikan si Lucas at Joey sa kama ni Joey na natulog. Nauna siyang nagising kay Lucas, masakit pa ang ulo at ihing-ihi na. Mataas na ang araw. Dumiretso siya sa CR at nung nakaraos, nagtimpla na ng kape. May hang-over man ay may gana pa rin siyang magluto ng almusal nila.
Nila. Nilang dalawa. Nangiti si Joey kaiisip sa nangyari kagabi. Nagulat siya na all-out rin si Lucas sa kanilang pagsex kagabi. Inisip niya nung umpisa na hihiga lang siya, “laila dee” ang tawag ni Mama Rene sa ganun. Ngunit palaban rin si Lucas.
Talagang matinding halikan ang naganap bago pa man umabot sa talagang hubo’t-hubad na sila.
Hindi na rin niya pinigilan ang sarili niya sa pagdila sa buong katawan ni Lucas, ang katawang matagal na niyang pinagnanasahan. Lalo na ang kanyang dibdib, na talagang matambok dahil sa muscles. Sa sobrang gigil niya ay nakagat niya ang utong ni Lucas. Ngunit hindi aray ang narinig niya. Lumakas ang halinghing ni Lucas nung tinuloy niya ang pagkagat.
Napatingin siya sa taas at nakita niyang tinitignan ni Lucas ang pagkagat at pagsipsip sa kanyang mga nipples. Na-turn-on ng husto ang loko. Tinuloy niya ang pagdila sa tiyan, hanggang makarating sa pubic area ni Lucas. Dahan-dahan niyang sinubo ang titing matigas na, na may pre-cum na. Pinaglaruan ng dila ang gilid. Sinilindro. Napaungol na naman si Lucas sa sarap.
Lalo na nung sinubo na ni Joey ng buong-buo ang nota niya. At nang kumapit sa puwet ni Lucas na matambok rin. Sobrang turn-on na si Joey na kinakapa ang puwet ni Lucas, na tinulak niya ang nota ng ilang ulit. Ilang beses siyang nag-gag. Ngunit tuloy pa rin ang pagsubo.
Ilang saglit at tinayo ni Lucas si Joey at tinuloy ang laplapan. Ibang klase talaga ang pakiramdam pag may halong hilo dahil sa alcohol. Parang ang sarap maging wild. Hinagis ni Lucas si Joey sa kama at tinanggal na niya ang pantalon.
Sa brief pa lang, nakita na ni Lucas ang nagpupumiglas na sandata ni Joey. Tama talaga lahat ng chismis tungkol kay Joey. Pinagpala sa kalakihan ng ari. Nilabas niya ang nota at pinagmasdan, pinag-aralan. Palibot muna sa ulot ang pagdila. At pa-akyat baba sa kahabaan ng nota. Isa eto sa mga pinakamalaking titi na nakasex ni Lucas. Eto nga ang tinatawag na tarugo.
Nakaya naman na isubo ni Lucas ang nota. Ngunit talagang may kahirapan. At hindi niya kakayanin ang lahatin. Baka mapunit na ang kanyang bibig. Hindi niya talaga lubos maisip kung gaano kalaki ang nota. Kaya kahit hirap siya ay in-enjoy niya ang pagblowjob. At mukha rin namang enjoy si Joey na pinapanuod siya.
Habang sinusubo niya si Joey, ang isang kamay ni Lucas ay lumiligid sa ilalim, sa kanyang puwet upang hanapin ang butas. At ng makapa na, pinasok dahan ang isang daliri. Walang reaksyon mula kay Joey. Walang pagtatanggi. Dinuraan niya ang daliri niya at tinuloy ang pagfinger. Napaungol na si Joey, at sinalsal ang sarili.
Pinatuwad na ni Lucas si Joey upang iposisyon ng tama. Tinaas ang tuhod sa unan para saktong sakto ang angulo. At inumpisahan niyang i-rim si Joey. Dun niya narinig ang mas malalim na paghalinghing. At sinabayan niya ng pagbati ng tarugong higante. Inumpisahan niya uling ipasok ang daliri. Tapos, dalawa. Panay ang dura niya sa puwet upang malubricate.
“Can I fuck you?” pinaalam ni Lucas kay Joey.
“Ahh, no bareback, Bro.”
“Wala akong rubber now. Mayroon ka ba?”
Parang nasira ang concentration ni Joey sa mga tanong. Humiga muna siya at nag-isip.
“Wala ata, Bro. Wag mo na lang ituloy.”
“Ahh. Sure, Bro. Walang kaso.”
Humiga sa tabi si Lucas. Napagod rin. Hinawakan ni Joey ang kamay ni Lucas. Ngunit ilang sandali na lang at narinig na niyang humihilik si Lucas.
Hindi niya alam kung magagalit siya o matatawa siya sa sitwasyon. Tinulugan na siya ng husto ni Lucas. Hubo’t hubad sa tabi niya. Lumipas na rin ang libog niya. Tinignan na lang niya ang mukha at katawan. Inayos niya ang pagkakahiga ni Lucas at tumabi na rin siya. At ganun na rin siya nakatulog.
At dun niya na-alala na bitin nga pala ang kanilang sex, habang nagbabati siya ng itlog pang almusal. Inayos niya ang mga pinggan, ang kape,a ng kubyertos sa isang tray at pinasok niya sa kwarto. Wala si Lucas sa kwarto. Siguro naligo na muna.
Mga ilang sandali lang, pumasok na si Lucas, nakatapis. Naligo nga.
"Hey. Good morning." bati ni Joey kay Lucas.
"Ah hey." tumungo lang si Lucas at dumiretso sa kanyang cabinet.
"Bro, naghanda ako ng almusal."
Napatingin si Lucas sa tray sa tabing tokador. "Hey, salamat! Nagmamadali ako. Nakalimutan ko na kailangan kong mag-submit ng application." at tinuloy ang pagbibihis.
Nalaglag ang kalooban ni Joey. Ngunit hindi niya pinahalata. "Ok lang yan, Bro. Baunin mo na lang kaya. Ibalot ko."
"Naku wag na, Joey! Ok lang. Hiya nga ako sa iyo. Pero paalis na talaga ako. Next time." at madali ngang nakapagbihis si Lucas.
"Sure, Bro." at tumalikod si Joey. Humarap na lamang sa laptop at nagbukas ng email. Hindi na niya tinignan si Lucas.
"Bye." nagpaalam si Lucas palabas.
Gustong itapon ni Joey ang hinandang almusal.
- Posted using BlogPress from my iPad
Nila. Nilang dalawa. Nangiti si Joey kaiisip sa nangyari kagabi. Nagulat siya na all-out rin si Lucas sa kanilang pagsex kagabi. Inisip niya nung umpisa na hihiga lang siya, “laila dee” ang tawag ni Mama Rene sa ganun. Ngunit palaban rin si Lucas.
Talagang matinding halikan ang naganap bago pa man umabot sa talagang hubo’t-hubad na sila.
Hindi na rin niya pinigilan ang sarili niya sa pagdila sa buong katawan ni Lucas, ang katawang matagal na niyang pinagnanasahan. Lalo na ang kanyang dibdib, na talagang matambok dahil sa muscles. Sa sobrang gigil niya ay nakagat niya ang utong ni Lucas. Ngunit hindi aray ang narinig niya. Lumakas ang halinghing ni Lucas nung tinuloy niya ang pagkagat.
Napatingin siya sa taas at nakita niyang tinitignan ni Lucas ang pagkagat at pagsipsip sa kanyang mga nipples. Na-turn-on ng husto ang loko. Tinuloy niya ang pagdila sa tiyan, hanggang makarating sa pubic area ni Lucas. Dahan-dahan niyang sinubo ang titing matigas na, na may pre-cum na. Pinaglaruan ng dila ang gilid. Sinilindro. Napaungol na naman si Lucas sa sarap.
Lalo na nung sinubo na ni Joey ng buong-buo ang nota niya. At nang kumapit sa puwet ni Lucas na matambok rin. Sobrang turn-on na si Joey na kinakapa ang puwet ni Lucas, na tinulak niya ang nota ng ilang ulit. Ilang beses siyang nag-gag. Ngunit tuloy pa rin ang pagsubo.
Ilang saglit at tinayo ni Lucas si Joey at tinuloy ang laplapan. Ibang klase talaga ang pakiramdam pag may halong hilo dahil sa alcohol. Parang ang sarap maging wild. Hinagis ni Lucas si Joey sa kama at tinanggal na niya ang pantalon.
Sa brief pa lang, nakita na ni Lucas ang nagpupumiglas na sandata ni Joey. Tama talaga lahat ng chismis tungkol kay Joey. Pinagpala sa kalakihan ng ari. Nilabas niya ang nota at pinagmasdan, pinag-aralan. Palibot muna sa ulot ang pagdila. At pa-akyat baba sa kahabaan ng nota. Isa eto sa mga pinakamalaking titi na nakasex ni Lucas. Eto nga ang tinatawag na tarugo.
Nakaya naman na isubo ni Lucas ang nota. Ngunit talagang may kahirapan. At hindi niya kakayanin ang lahatin. Baka mapunit na ang kanyang bibig. Hindi niya talaga lubos maisip kung gaano kalaki ang nota. Kaya kahit hirap siya ay in-enjoy niya ang pagblowjob. At mukha rin namang enjoy si Joey na pinapanuod siya.
Habang sinusubo niya si Joey, ang isang kamay ni Lucas ay lumiligid sa ilalim, sa kanyang puwet upang hanapin ang butas. At ng makapa na, pinasok dahan ang isang daliri. Walang reaksyon mula kay Joey. Walang pagtatanggi. Dinuraan niya ang daliri niya at tinuloy ang pagfinger. Napaungol na si Joey, at sinalsal ang sarili.
Pinatuwad na ni Lucas si Joey upang iposisyon ng tama. Tinaas ang tuhod sa unan para saktong sakto ang angulo. At inumpisahan niyang i-rim si Joey. Dun niya narinig ang mas malalim na paghalinghing. At sinabayan niya ng pagbati ng tarugong higante. Inumpisahan niya uling ipasok ang daliri. Tapos, dalawa. Panay ang dura niya sa puwet upang malubricate.
“Can I fuck you?” pinaalam ni Lucas kay Joey.
“Ahh, no bareback, Bro.”
“Wala akong rubber now. Mayroon ka ba?”
Parang nasira ang concentration ni Joey sa mga tanong. Humiga muna siya at nag-isip.
“Wala ata, Bro. Wag mo na lang ituloy.”
“Ahh. Sure, Bro. Walang kaso.”
Humiga sa tabi si Lucas. Napagod rin. Hinawakan ni Joey ang kamay ni Lucas. Ngunit ilang sandali na lang at narinig na niyang humihilik si Lucas.
Hindi niya alam kung magagalit siya o matatawa siya sa sitwasyon. Tinulugan na siya ng husto ni Lucas. Hubo’t hubad sa tabi niya. Lumipas na rin ang libog niya. Tinignan na lang niya ang mukha at katawan. Inayos niya ang pagkakahiga ni Lucas at tumabi na rin siya. At ganun na rin siya nakatulog.
At dun niya na-alala na bitin nga pala ang kanilang sex, habang nagbabati siya ng itlog pang almusal. Inayos niya ang mga pinggan, ang kape,a ng kubyertos sa isang tray at pinasok niya sa kwarto. Wala si Lucas sa kwarto. Siguro naligo na muna.
Mga ilang sandali lang, pumasok na si Lucas, nakatapis. Naligo nga.
"Hey. Good morning." bati ni Joey kay Lucas.
"Ah hey." tumungo lang si Lucas at dumiretso sa kanyang cabinet.
"Bro, naghanda ako ng almusal."
Napatingin si Lucas sa tray sa tabing tokador. "Hey, salamat! Nagmamadali ako. Nakalimutan ko na kailangan kong mag-submit ng application." at tinuloy ang pagbibihis.
Nalaglag ang kalooban ni Joey. Ngunit hindi niya pinahalata. "Ok lang yan, Bro. Baunin mo na lang kaya. Ibalot ko."
"Naku wag na, Joey! Ok lang. Hiya nga ako sa iyo. Pero paalis na talaga ako. Next time." at madali ngang nakapagbihis si Lucas.
"Sure, Bro." at tumalikod si Joey. Humarap na lamang sa laptop at nagbukas ng email. Hindi na niya tinignan si Lucas.
"Bye." nagpaalam si Lucas palabas.
Gustong itapon ni Joey ang hinandang almusal.
- Posted using BlogPress from my iPad
cc quickie: Paying back and forward
Sometimes my siblings feel guilty that they are not able to take care of our folks as well as they should. I tell them not to be. I am taking care of them. I love taking care of them. I don't have a family, unlike them.
I consider myself as the sibling responsible for paying back our folks for having taken cared of us so well. It is my duty to do that. And their task is to pay forward, by taking care of their children as well, or even better, as how our folks did.
- Posted using BlogPress from my iPad
I consider myself as the sibling responsible for paying back our folks for having taken cared of us so well. It is my duty to do that. And their task is to pay forward, by taking care of their children as well, or even better, as how our folks did.
- Posted using BlogPress from my iPad
Subscribe to:
Posts (Atom)